Laatste aflevering:13 nov – Kwasowy morderca. Jak nauka udowodniła zbrodnię bez ciała?
Laboratorium zbrodni. Podcast Crazy Nauka
W kryminalistyce kluczowe znaczenie mają badania naukowe. To dzięki nim śledczy potrafią zidentyfikować ofiarę i zabójcę. Odkryć, gdzie ukryte są zwłoki i jaką drogą szedł morderca. "Laboratorium zbrodni" prezentuje fascynujące kulisy śledztw i pokazuje jakich metod naukowych użyli policjanci by rozwikłać zagadkę.
W 1949 roku w Crawley w hrabstwie Sussex znika bez śladu zamożna wdowa. Policja szybko trafia na trop eleganckiego mężczyzny, który twierdzi, że po jego ofierze nie pozostało nic, co mogłoby posłużyć za dowód zbrodni. Czy można udowodnić morderstwo bez odnalezienia ciała? W tej makabrycznej historii kluczową rolę odegrają chemia, medycyna sądowa i drobiazgowa praca śledczych.
Zamordował czworo dzieci. Dwie 7 letnie dziewczynki i dwóch chłopców. O zbrodnie podejrzewano wędrownego czeladnika stolarskiego Ludwika Tessnowa. Na jego ubraniu odnaleziono brunatne plamy. Jednak śledczy nie potrafili udowodnić, że to są plamy krwi. A Tessnow twierdził, że to bejca. Był stolarzem, więc jego wersja wydawała się prawdopodobna. Dopiero odkrycie lekarza Paula Uhlenhutha pozwoliło wyraźnie dowieść, że plamy na ubraniu Tessnowa to ludzka krew. O losach seryjnego zabójcy z przełomu XIX i XX wieku i naukowym odkryciu, które pozwoliło wyjaśnić kryminalną zagadkę w najnowszym odcinku podcastu Laboratorium zbrodni Aleksandry i Piotra Stanisławskich. (Crazy nauka)
Dwaj sprawcy zamachu podczas maratonu w Bostonie są już znani. Teraz FBI musi odtworzyć, w jaki sposób przygotowali bomby i który z nich odegrał kluczową rolę w atakach. Śledczy badają tysiące odłamków, ślady materiałów wybuchowych, odciski palców i zawartość komputerów braci Carnajewów. Dowody prowadzą do kolejnych odkryć, ale pozostawiają też ważne pytania bez odpowiedzi. Od tego, jak zostaną zinterpretowane, zależy, czy młodszy z braci zostanie skazany na śmierć.
Zamach na maratonie w Bostonie to jeden z najgłośniejszych ataków terrorystycznych XXI wieku. Jak FBI zidentyfikowało sprawców? Jak wyglądało śledztwo po wybuchach podczas Boston Marathon? 15 kwietnia 2013 roku przy mecie maratonu w Bostonie wybuchają dwie bomby. Lekarze walczą o życie rannych, technicy zbierają tysiące odłamków, a analitycy FBI analizują ponad 33 terabajty zdjęć i nagrań, klatka po klatce. Czy w morzu danych można odnaleźć osobę, która zachowała się inaczej niż pozostali? Jeśli interesują Cię zagadki kryminalne, terroryzm i naukowe metody wykorzystywane w śledztwach, zasubskrybuj podcast „Laboratorium zbrodni” Aleksandry i Piotra Stanisławskich z Crazy Nauka.
Czy da się odróżnić przypadkowe ukąszenie węża od celowego ataku? W tym odcinku podcastu true crime Laboratorium zbrodni zapraszamy do stanu Kerala, Indie, gdzie jadowite kobry są normalnym elementem codzienności. To historia młodej kobiety, Uthry, i jej zaaranżowanego małżeństwa, w którym wkrótce zaczynają dziać się niepokojące rzeczy. Gdzie kończy się przypadek, a gdzie zaczyna zbrodnia?
Trzy kobiety, w odstępie kilku lat, umierają w podobny sposób: w wannie, niedługo po ślubie. Za każdym razem koroner uznaje ich śmierć za wypadek. Jednak pewien detektyw nabiera podejrzeń. Czy uda mu się udowodnić, że seria trzech rzekomo nieszczęśliwych wypadków to w rzeczywistości celowe działanie jednego człowieka?
Druga część historii snajperów, którzy jesienią 2002 roku sterroryzowali okolice Waszyngtonu. Obława zakreśla coraz szersze kręgi - po Alabamę i Zachodnie Wybrzeże USA. I wreszcie to sami podejrzani dzwonią na policję i dostarczają jej solidny trop. Ale czy pozwoli on udowodnić, że to oni strzelali?
Jesienią 2002 roku okolice Waszyngtonu paraliżuje seria pozornie przypadkowych strzelanin. Śledczy próbują ustalić, co łączy ofiary i co można wyczytać z pocisków i łusek pozostawionych przez niewidocznego sprawcę. To pierwsza część historii o tym, jak nauka pomogła w polowaniu na snajpera - i jak łatwo śledztwo może zostać skierowane na fałszywy trop.
To, że Shipman zabił 15 osób potwierdził proces. Ale jaka była prawdziwa skala jego działań, ile ofiar miał na sumieniu ten seryjny morderca? Określenie tego okazało się wyjątkowo trudnym zadaniem.
Harold Shipman, seryjny morderca i lekarz rodzinny, przez ponad 20 lat zabijał swoich pacjentów, ciesząc się opinią troskliwego i zaufanego lekarza.
Mieszkańcy Hyde ufali mu bezgranicznie. Odwiedzał pacjentów w ich domach, a po jego wizytach część z nich już nie żyła. Przez lata nikt nie połączył pozornie niezwiązanych ze sobą zgonów.
Jak seryjny morderca mógł działać tak długo? Dlaczego ignorowano kolejne sygnały ostrzegawcze?
W tym odcinku Laboratorium Zbrodni analizujemy sprawę Shipmana od strony kryminalistyki i toksykologii sądowej – od podejrzanych zgonów po ekshumacje, które pomogły ujawnić prawdę.
Jak to możliwe, że nikt go nie zatrzymał
0:000:00
Wij gebruiken cookies voor advertenties en statistieken. Privacybeleid