Weg

Laatste aflevering:18 jun 2021 – #18 - Omid moest halsoverkop Iran verlaten en vluchtte naar België

Weg

Een podcast over verlies en rouw. Want het is een weg die je moet afleggen. Want we gaan het vaak uit de weg. Want als er iets of iemand weg is, valt er vaak nog veel meer weg. Wat je verliest, is weg. In deze podcast praat Sofie Verschueren met mensen die het hebben meegemaakt en het taboe mee willen doorbreken.

Door Sofinesse

Volg podcast

Luister via:

Afleveringen

#18 - Omid moest halsoverkop Iran verlaten en vluchtte naar België

Omdat het te gevaarlijk werd in Iran, vertrok Omid halsoverkop met een smokkelaar. De bestemming was onduidelijk, maar uiteindelijk belandde hij in België. Het duurde jaren voor hij erkend werd als vluchteling. Een lange weg, die enorm veel veerkracht en moed vraagt.

#17 - De broer van Charlotte stierf aan een hersentumor

Hij dacht eerst nog dat hij veertig zou worden, maar al snel bleek dat de broer van Charlotte de diagnose 'hersentumor' niet zou overleven. Sander moest stoppen met zijn zaak, zijn huis verkopen en verloor telkens meer van zichzelf. In deze periode werd zijn vrouw voor de tweede keer zwanger, maar Sander heeft de geboorte van zijn tweeling niet meer gehaald. De hele familie blijft zijn vrouw en het gezin elke dag ondersteunen, maar ze gaan nog een stap verder. Met de vzw Team Sander proberen ze ook iets te betekenen voor De Vlinder, het palliatief centrum waar hij zijn laatste dagen doorbracht. Om Sander te eren, gaan ze 70km wandelen langs de Belgische kust. Charlotte vertelt over deze wandeltherapie, maar ook over hoe moeilijk het is om de draad van het leven weer op te pikken.

#16 - Lieke geeft afscheid anders vorm met Stories By Mabel

Afscheid nemen is belangrijk. Een mooi en warm vaarwel-moment brengt een overledene niet terug, maar kan wel helpen in het dragen van het verdriet. Corona heeft voor veel mensen een verlies gebracht, zonder dat er echt afscheid genomen kon worden. Geen rugdekking van een hoop mensen die steun komen betuigen op een uitvaart, geen koffietafel voor de broodnodige ontlading. We hebben onze afscheidstradities het afgelopen jaar moeten omdenken, iets wat eigenlijk al langer bezig is. Lieke van Stories by Mabel geeft afscheid anders vorm. Ze gaat met heel haar hart mee in het verhaal van wie achterblijft, om het vorm te geven tot een prachtig moment. Want hoe lelijk en hard verlies ook is, zo mooi en warm kan zij een afscheid maken.

#15 - Het onderwijssysteem kraakte Iris, waardoor ze haar droomjob opgaf

Het leek een evident parcours voor Iris. Eerst studeren, daarna in het onderwijs stappen. Ze droomde er al jaren van om voor de klas te staan. Die droom bleek helemaal te kloppen, voor de klas vond Iris het fantastisch. Maar er is ook een schaduwkant aan het onderwijs. Meer dan 10 jaar lang hield ze vol, ook al was het van het kastje naar de muur. Elke vakantie opnieuw bang afwachten of er volgend schooljaar nog uren zouden zijn. Elke dag heel hard werken, zonder enige vorm van zekerheid. Uiteindelijk kraakte het systeem haar en moest Iris met pijn in het hart afscheid nemen van het onderwijs. Afscheid van een droom.

#14 - Het dochtertje van Julie kwam drie maanden te vroeg

Iedereen stapt ongewild de premature wereld binnen. Want niemand wil zijn baby op een intensieve afdeling achterlaten in plaats van in je veilige armen op materniteit of thuis. Zowel Julie als ik zijn het derde trimester van onze zwangerschap verloren. Celeste werd geboren op 28 weken, Rosalie zelfs al op 26 weken. Dat is drie maanden te weinig buik, dat is een derde minder kunnen rijpen en groeien in de baarmoeder. Ook al doen beide meisjes het nu eigenlijk relatief goed, dat verandert niets aan het zware trauma van de vroeggeboorte. Dat maakt het verlies voor de buitenwereld vaak on(be)grijpbaar. In deze aflevering vertelt Julie wat het met een moederhart doet en hoe de premature start ook anderhalf jaar later nog een dagelijkse realiteit is.

#13 - De vrouw van Bert heeft borstkanker

Een op de zeven vrouwen krijgt ooit borstkanker. De echtgenote van Bert was nog heel jong toen de diagnose viel. Het maakte meteen een kruis over verdere gezinsuitbreiding, maar zette ook andere evidenties op losse schroeven. Bert vertelt hoe borstkanker hun leven door elkaar heeft geschud, en nog altijd.

#12 - Het WZC van Vanessa werd zwaar getroffen door de eerste coronagolf

Zwarte cijfers voor woonzorgcentrum Westervier in Brugge. Bijna een derde van alle bewoners overleefde de eerste coronagolf niet. Een jaar later likt het rusthuis nog altijd de wonden, vooral omdat het gemis van een waardig afscheid blijft doorwegen. Zorgkundige Vanessa vertelt hoe zij en haar collega’s corona beleefd hebben.

#11 - BONUSaflevering: de weg van student Jels in corona

Het zijn moeilijke tijden, voor iedereen. Er is een groep die vaak als schuldige wordt aangewezen, die vergeten wordt in de aankondiging van nieuwe maatregelen, die hun problemen als 'luxe' onder de mat geveegd ziet worden: de jongeren. Maar deze pandemie weegt enorm op hen, op de toekomst van morgen. Jels is de helft van zijn studentenjaren kwijt en vertelt open en genuanceerd waarom dat echt een probleem is. Hopelijk helpt zijn verhaal om jonge mensen de empathie te geven die ze van alle andere leeftijdsgroepen verdienen. Iedereen worstelt met deze crisis. We hebben allemaal mildheid, warmte, solidariteit, goed nieuws, moed en doorzettingsvermogen nodig. Maar de jeugd heeft nood aan een extra stem die gehoord wordt, dat is de bedoeling van deze speciale podcastaflevering.

#10 - Rouwpsychiater Uus Knops zag haar broer nooit meer terug na een avontuurlijke reis

Uus Knops is rouwpsychiater, maar jammer genoeg ook ervaringsdeskundige. Want 15 jaar geleden verdween haar broer Casper in Venezuela om nooit meer thuis te komen. Ze schreef daarover een rouwboek en trekt elke dag aan de bel als het gaat over rouwen in onze maatschappij. We hebben een rouwrevolutie nodig en Uus is daar een belangrijke voortrekker van.

#9 - Ellen leert ons als zorgmama wat levend verlies is

Ellen heeft vier prachtige kinderen. Met de komst van Sofia veranderde haar leven en hun gezin compleet, en voor altijd. Want Sofia is een zorgenkind. Zij maakte van Ellen een zorgmama, die sindsdien elke dag geconfronteerd wordt met wat Manu Keirse noemt 'levend verlies'.