Laatste aflevering:29 nov 2023 – #95 Radio Radzinski met Thierry Dailly: over slapende reus RWDM en een vettige Vanderbiest
Radio Radzinski
De podcast over RSC Anderlecht, de grootste voetbalclub van België. Pico, Bram, Jordy, Thibaut en Godfried nemen je mee in de paars-witte voetbalactualiteit. Soms met een gast, maar altijd met bier en een korreltje zout.
Anderlecht is er eindelijk in geslaagd om een Brusselse derby te winnen. Promovendus RWDM wordt vorige zondag zonder punten terug naar het Edmond Machtensstadion in Molenbeek gestuurd. Voor Thierry Dailly is het een speciale wedstrijd. In juni wordt hij na de titel in 1B aan de deur gezet als voorzitter door de Amerikaanse eigenaar John Textor. “Ik heb bijzonder diep gezeten, maar hier heb ik acht jaar lang naar toegewerkt. Ik wou er dus absoluut bij zijn,” zegt hij in een nieuwe Radio Radzinski.
30 april 2017 en 13 mei 2023. Het zijn twee data die voor altijd een meer dan speciale betekenis zullen hebben voor Thierry Dailly. Op die eerste dag wordt een razendspannende titelstrijd in de derde amateurklasse beslecht na een 4-0-overwinning van RWDM tegen Doornik. Titelconcurrent Rebecq heeft net als de Molenbekenaren evenveel punten, maar ziet een kampioenschapsfeest aan zijn neus voorbijgaan door een slechter doelpuntensaldo.
Abonnementenverkoop zonder stadion
Het is het begin van de wederopstanding van een echte volksclub die een lange, maar vooral turbulente geschiedenis kent. Van grote successen zoals de landstitel in 1975 en Europees voetbal, tot een heleboel financiële problemen en zelfs faillissementen. Maar een ding is zeker, toch als we Thierry Dailly mogen geloven. “Die quatre lettres magique, die komme altijd terug.”
In een sappig taaltje en met de nodige heimwee blikt hij terug op het ontstaan van zijn grote voetbaldroom: RWDM terug naar 1A brengen, daar waar de club volgens Dailly thuishoort. Het project krijgt vorm in 2014 wanneer hij samen met enkele Brusselse zakenlui het stamnummer van Standaard Wetteren overneemt. Hij verbindt dat aan zijn ‘quatre lettres magique’ en begint als voorzitter van RWDM 2.0 (of was het nu al 3 of 4.0?) aan een odyssee van acht jaar doorheen de lagere regionen van het Belgisch voetbal.
“In 2015 verkopen we aan de Sippelberg in Koekelberg de eerste abonnementen, maar we hadden nog geen stadion. En toch staat er onmiddellijk veel volk. De eerste dag gaan er bijna 500 abonnementen de deur uit. Dan voel je dat RWDM een slapende reus is die niet veel nodig heeft om te ontwaken.”
Een voetbaldroom spat brutaal uit elkaar
Wakker worden doet RWDM dus een eerste keer met de titel in 2017. “Als ge mij dat hier nog een keer laat horen, dan zet ge mij echt de tranen in mijn ogen. Samen met het kampioenschap vorig seizoen in 1B en de promotie naar eerste klasse zijn dat de twee schuunste momenten uit mijn voetballeven. Maar ja…”
De aarzeling brengt ons in deze Radio Radzinski bij die andere levensbepalende dag. Op 13 mei 2023 katapulteert RWDM zich na een zege tegen de beloften van Anderlecht naar het hoogste voetbalniveau. Lang kan Dailly er wel niet van genieten, want eind mei wordt hij door de Amerikaanse eigenaar John Textor opzijgeschoven als voorzitter.
“RWDM is als een kind voor mij. Ik heb in 2021 gezocht naar investeerders, omdat er nood was aan vers kapitaal om de stap naar eerste klasse te kunnen zetten. Op het moment dat Textor eigenaar wordt van de club heb ik nooit gedacht dat ik vandaag niet meer als voorzitter in de tribune zou zitten."
Vettige praat van Vanderbiest
We zetten onze trip down memory lane verder met een paar vettige uitspraken van oud-trainer van RWDM Frederik Vanderbiest. Die heeft Godfried meerdere keren de slappe lach bezorgd tijdens interviews na een verloren wedstrijd. Ook Dailly weet dat ‘Fredje’ al eens uit de bocht gaat. “Ja, het is een speciale gast. Ik was zelf meer een smeerlap op het veld dan ernaast.”
Eindigen doen we met de winnaar van het hagelwitte Paul Van Himst-truitje, een nieuwe prijsvraag en de tatoeages van Dailly. Muzikaal afsluiten wordt deze aflevering neergelegd met ‘Bruxelles’ van Jacques Brel.
De spectaculaire lichtshow voor de 80ste verjaardag van Paul Van Himst is maar één van de ideeën die zijn ontsproten aan het brein van Tim Borguet. Hij is amper 34, maar mag zich nu al de chief marketing officer (CMO) van Anderlecht noemen. Samen met hem duiken we in een nieuwe Radio Radzinski achter de schermen van het marketingapparaat van de club.
Anderlecht draait weer, of moeten we zeggen ‘Dreyt’ weer. Want de Deense winger Anders Dreyer is de exponent van een ploeg die zichzelf heeft teruggevonden en erin slaagt om wedstrijden met aantrekkelijk voetbal naar zich toe te trekken. Dat ziet ook Tim Borguet die zich op 34-jarige leeftijd al chief marketing officer (CMO) van Anderlecht mag noemen. Een droomjob en het logische gevolg van een studie Marketing aan de Erasmushogeschool en een passie voor paars-wit.
De rode strijd met Edmond Machtens
Het is zijn opa Rufin Grijp die hem op jonge leeftijd mee naar het Astridpark neemt. Daar juicht hij op de tribune voor Pär Zetterberg, maar later ook voor Hannu Tihinen, Serhat Akin, Cheick Tioté en natuurlijk Vincent Kompany. Tussen de goals door voedt zijn grootvader hem met politieke principes.
Grijp moet op dat moment nog minister worden in de Brusselse regering, maar is dan wel al een bekende dissident binnen de socialistische partij. Hij maakt namelijk deel uit van een groep ‘Rode Leeuwen’ die zich afzet tegen Franstalige Brusselse politici en dan vooral burgemeesters zoals Edmond Machtens die pleiten voor een verdere verfransing van de stad.
Verlicht eerbetoon aan Paul Van Himst
Borguet is vandaag verantwoordelijk voor vier domeinen, waaronder merchandise, het bewaken en behouden van de paars-witte identiteit en de uitbouw van de stadion- en wedstrijdbeleving. Vooral in die laatste categorie zijn er de laatste maanden enorme stappen gezet. De spiksplinternieuwe lichtinstallatie in het Lotto Park is daar een goed voorbeeld van. Het nieuwe paradepaardje van de club wordt een eerste keer gebruikt voor de thuismatch tegen KV Mechelen die volledig in het teken staat van de 80ste verjaardag van Anderlecht-legende Paul Van Himst.
“Zowel wij als de leveranciers hebben extra inspanningen geleverd om alles tijdig klaar te krijgen. En dan is het natuurlijk fantastisch dat de puzzel mooi in elkaar valt. We zijn de eerste club in België die met zo’n lichtshow de wedstrijdbeleving voor de fans naar een hoger niveau tilt.” Rein was aanwezig in het stadion en oprecht onder de indruk van het gebeuren. “Ik heb op zich een hekel aan het woord, maar toen had ik wel kippenvel. Het was een moment waarop ik dacht: ‘Ja, hier voel ik mij honderd procent mee verbonden’.
De paars-witte identiteit en het belang van verbrusseling
Verder in de aflevering gaan we dieper in op de identiteit van de club. Er is al zoveel over gezegd en geschreven, maar hoe kijkt Borguet naar het DNA van de club. Mag er geraakt worden aan heilige huisjes zoals het eeuwenoude logo?
“Kijk, ik hou zelf ook van de voetbalromantiek die eigen is aan de Anderlecht-supporter. Maar je gaat de fanbase niet versterken of een grotere impact hebben op Brussel door hetzelfde te blijven doen als tien of twintig jaar geleden. Niets is onaantastbaar, ook het logo niet. Dat ligt gevoelig en begrijp ik maar al te goed. Het is gewoon zaak om een goede balans te vinden tussen moderniseren en respect hebben voor de nostalgie die rond de club hangt.”
Eindigen doen we deze Radio Radzinski met een nieuwe prijsvraag waarmee je een van de laatste hagelwitte Paul Van Himst-shirts kan winnen. Muzikaal wordt het gesprek neergelegd met ‘You Are My High’ van Demon, ofwel de openingsdans op het liefdesfeest van Borguet en zijn vrouw.
Anderlecht heeft zondag in Luik getoond dat het kan voetballen. Tegen Standard speelt het een uitstekende eerste helft waarin het zonder een scheidsrechterlijke dwaling altijd met een 0-3-voorsprong moet gaan rusten. Maar zelfs een voorgift van twee goals mag je nooit meer weggeven. En toch is het gebeurd. Samen met ex-doelman van paars-wit Frank Boeckx analyseren we de Luikse remontada in een nieuwe Radio Radzinski.
Frank Boeckx is tot op vandaag de laatste keeper die met Anderlecht een landstitel heeft veroverd. In het seizoen 2016-2017 wordt hij in november door de Zwitser René Weiler in de basis gedropt na verschillende blunders van Davy Roef. Weinig supporters die dan een hoge pet op hebben van de man die een paar jaar eerder nog op een zijspoor zat bij Antwerp in tweede klasse en wilde stoppen met profvoetbal.
“Antwerp is in niets te vergelijken met de club die het vandaag is. Er waren financiële problemen en de omkadering was bijzonder slecht. ’s Ochtends zaten de katten mee aan het ontbijt. Ik was er volledig klaar mee, wanneer Herman Van Holsbeeck mij plots opbelde met de vraag of ik naar Anderlecht wou komen als tweede keeper achter de ongenaakbare Silvio Proto en coach voor aanstormende talenten als Davy Roef en de piepjonge Mile Svilar.”
Het mysterie René Weiler
In het eerste jaar onder Besnik Hasi speelt Boeckx geen minuut, maar het seizoen erop onder Weiler is het dus wel prijs. De Leuvenaar, die in Lochristi woont, blijkt een betrouwbaar sluitstuk te zijn en beleeft het absolute gloriemoment uit zijn carrière wanneer hij op 18 mei 2017 kampioen wordt met Anderlecht. “Ja, dat was voor mij natuurlijk het hoogst haalbare. Maar ik ben ook blij dat ik echt belangrijk ben geweest.”
“Tijdens de play-offs hebben we een moeilijke uitwedstrijd op verplaatsing bij Oostende. We krijgen onterecht een penalty tegen. Ik stop die, maar voor Weiler is de kous daarmee niet af. Tijdens de rust blijft hij enorm boos op de scheidsrechter, maar gelukkig kan ik hem kalmeren: 'T’inquiète, nous serons champion à la fin’. Meteen na de rust scoort Hanni met een mooie solo de 0-1 die goed is voor winst. Na de match komt de coach naar mij en zegt hij: ‘Oui, t’avais raison'.”
Eindelijk eens een anekdote over die mysterieuze René Weiler, denkt Godfried. Want de Zwitser stond erom bekend een koele minnaar te zijn van de pers. “Tjah, het is nochtans een goeie gast. Maar hij was inderdaad geen liefhebber van de media. Weiler hecht veel belang aan groepsdynamiek. Hij is er als de dood voor dat iemand zich beter zou voelen dan het team. En de pers ziet hij daarin als een negatieve katalysator.”
Een keeperstrainer in een angstcultuur
Na het kampioenjaar vindt Boeckx door aanhoudende rugproblemen nooit meer zijn beste niveau terug. Hij doet zijn contract uit en wordt in 2020 keeperstrainer op het jeugdcomplex in Neerpede. Daarna volgt de A-ploeg. Maar in maart dit jaar beslist Boeckx om het wat rustiger aan te doen.
“Het waren iets te lange dagen en ik wilde mijn gezin niet langer verwaarlozen.” Niemand aan tafel die dat niet begrijpt, maar Pico wil toch graag weten hoe de ex-goalie de laatste acht jaar bij de club heeft ervaren. “Ja, je kan zeggen dat er met de nieuwe bazen een soort van angstcultuur was. Mensen die er al jaren werkten vreesden plots voor hun job. Maar ik heb de indruk dat het nu wel beter gaat," klinkt Boeckx overtuigd.
Verder in de aflevering gaan we dieper in op het paars-witte fiasco van zondag in Luik, wegen we de doelmannen Dupé en Schmeichel tegen elkaar af en halen we ook de lange baard van Boeckx tijdens zijn periode bij AA Gent nog eens van onder het stof.
Eindigen doen we met het stamcafé van Boeckx waar de uitbater een pint naar hem heeft vernoemd. Muzikaal wordt deze Radio Radzinski neergelegd met ‘Society’ van Eddie Vedder.
De 80ste verjaardag van Paul Van Himst werd zaterdag op gepaste wijze gevierd in een uitverkocht Lotto Park. Dat heeft ook Anderlecht-fan van het eerste uur Heidi De Pauw met eigen ogen gezien. Samen met de ceo van Child Focus analyseren we de paars-witte voetbalactualiteit in een nieuwe Radio Radzinski en stellen we vast dat er nog heel wat macho's in de (voetbal-)wereld zijn. "Een ceo van de Pro League heeft mij ooit eens gezegd dat ik niets van voetbal kan weten omdat ik een vrouw ben."
“Anderlecht is bijzonder slecht in afscheid nemen van haar iconen,” zei voormalig perschef van de club David Steegen eens in een aflevering van Radio Radzinski. Maar ze op gepaste wijze vieren, dat kan paars-wit wel. Het bewijs daarvan kregen we vorige zaterdag met de viering van de 80ste verjaardag van legende Paul Van Himst. In een uitverkocht Lotto Park werd de grijze boezemvriend van Eddy Merckx in de bloemetjes gezet met een spectaculaire lichtshow en beelden uit de oude doos.
Van Witte Mars tot ‘Godvergeten’
Ook Heidi De Pauw koestert mooie herinneringen aan Polle Gazon. “Zoals zoveel supporters ben ik opgegroeid met paars-wit door mijn vader. Dat was in de tijd van Ludo Coeck en Paul Van Himst. Die heb ik nog zien spelen tot ik elf of twaalf jaar was. Zij hebben mij verliefd doen worden op Anderlecht. Vandaag ga ik niet zoveel meer naar wedstrijden, maar deze zaterdag wou ik er toch absoluut bij zijn. Het was een mooi moment. Niet alleen omdat het Van Himst deugd deed, maar ook omdat heel het stadion met elkaar verbonden was door het spektakel.”
Vanuit alle hoeken van het Astridpark werd minutenlang Van Himst gescandeerd. Vergeten is hij dus nog lang niet. Laat staan godvergeten. En dat brengt ons meteen bij de vreselijke levensverhalen van misbruik binnen de kerk in de docu-reeks Godvergeten. Als ceo van Child Focus speurt De Pauw niet alleen naar vermiste kinderen, ook de strijd tegen seksueel misbruik bij minderjarigen is een van de prioriteiten van de organisatie.
“Het is natuurlijk degoutant om te horen hoe zoveel mensen jarenlang mismeesterd zijn geweest. Maar ergens ben ik ook wel verbaasd over de verontwaardiging, in die zin dat dergelijke praktijken bij ons al heel lang gekend zijn. Maar goed, da’s typisch België. Iets moet altijd eerst grondig foutlopen en publieke aandacht krijgen vooraleer er actie wordt ondernomen. Laat ons hopen dat dit nu ook echt gebeurt.”
‘Heidi for president’, bromance met Fredberg en fossiel François
Verder in de aflevering leggen we Mats Rits in de schaal met Thomas Delaney, staan we stil bij het werelddoelpunt van Francis Amuzu en willen we weten waarom er zo weinig vrouwen in het voetbal stappen. Heidi ziet het alvast wel zitten. “Als ze mij ooit zouden vragen om toe te treden tot het bestuur van Anderlecht, dan zou ik geen seconde twijfelen. Anderlecht is op dit zo mannelijk en verouderd dat het pijn doet aan de ogen. Het verbaast mij soms om te zien wie daar allemaal rond de tafel zit. En iemand met een migratieachtergrond vind je er al helemaal niet terug.”
De Pauw is goed op dreef en gaat zonder aarzelen verder met het meest beschamende verhaal van deze aflevering. Al kan de poging van Rein om vriendjes te worden met Jesper Fredberg ook wel tellen. Maar het conservatieve brein van oud-voorzitter van de Pro League (2015-2022) en levend fossiel Pierre François tart alle verbeelding.
“Ik ben ooit eens met de man aan de praat geraakt op een evenement. Dat gesprek verliep in eerste instantie nog redelijk goed, maar van zodra het over voetbal ging is het misgelopen. Dan heeft hij mij letterlijk gezegd dat ik niets van voetbal kan weten omdat ik een vrouw ben. Maar goed, rot fruit valt uiteindelijk altijd van de boom.” De nare ontmoeting wordt doorgespoeld met een slok bier, waarna deze Radio Radzinski wordt afgesloten met ‘My Silver Lining’ van First Aid Kit.
Amper negen maanden. Zo lang heeft Karel Van Eetvelt het uitgezongen als CEO van Anderlecht. In volle coronacrisis probeert hij in 2020 de financiële put van paars-wit te dempen en samen met Vincent Kompany de club weer sportief op de rails te krijgen. In een nieuwe Radio Radzinski legt hij uit waarom hij daar niet meer tijd voor heeft gekregen. “Als niet iedereen op dezelfde lijn zit, dan houdt het op.”
Op 1 april 2020 wordt Karel Van Eetvelt na enkele telefoontjes met eigenaar Marc Coucke CEO van Anderlecht. Neerpede is op dat moment een financieel stort. De schuldenput bedraagt miljoenen euro’s en wordt alsmaar dieper. En dan moeten de zwaarste coronamaanden er nog aankomen.
“Je weet natuurlijk op voorhand dat de situatie niet rooskleurig is. Dus neen, echt verrast was ik niet toen ik aan de job begon, maar plezant is anders. Er zijn mensen op Anderlecht die ik nooit in het echt heb ontmoet omdat we voortdurend van thuis moesten werken. Dat heeft mijn opdracht een pak moeilijker gemaakt."
"Ik ben door Marc naar Anderlecht gehaald omdat ik een vlotte communicator ben en mensen kan doen samenwerken. Maar dat kan pas als je eerst goed naar iedereen luistert. Een persoonlijke aanpak is daarbij essentieel en die was er minder door de vele online gesprekken.”
Het verloop aan menselijk kapitaal
Samenwerken. Het is niet meteen iets waar de bestuurskamer van Anderlecht de laatste jaren in uitblonk. Het organigram van toen is vandaag volledig weggevaagd. Enkel Marc Coucke en Wouter Vandenhaute (toen extern adviseur, nu niet-uitvoerend voorzitter, red.) zitten nog op hun stoel. Van Jean Kindermans, Peter Verbeke, Michael Verschueren, Frank Vercauteren en natuurlijk Vincent Kompany is er geen spoor meer. Rein vraagt zich dan ook af of er niet bijzonder kwistig is omgesprongen met menselijk kapitaal.
“Ja, dat is zeker zo. Zelf had ik een goede verstandhouding met Jean Kindermans (ex-hoofd jeugdopleiding, red.) en stond ik volledig achter het verhaal met Vincent Kompany. Het was ongelooflijk om te zien hoe bezeten hij was van het spelletje en de club. Hij wilde ook dat anderen mensen hem begrepen. Op verschillende avonden heeft hij geprobeerd om mijn voetbaltactische kennis bij te spijkeren. Vaak stond ik er dan met open mond naar te kijken. Ik heb zelf nog in derde klasse gevoetbald, maar da’s toch niet te vergelijken (lacht).”
Meerdere hanen op een erf
Het is voor zowel Godfried, Pico als Rein dan ook moeilijk te begrijpen waarom er een einde is gekomen aan die symbiose. Heeft de CEO dan zichzelf ontslagen? “Ja, het is wel mijn beslissing geweest om op te stappen. Er waren fundamentele meningsverschillen met Wouter Vandenhaute over hoe het verder moest met de club. Het is het verhaal van meerdere hanen op een erf. Dat werkt gewoon niet.”
En zo spat eind 2020 al na negen maanden een kinderdroom uit elkaar. Maar spijt heeft Van Eetvelt niet. “Ik ben blij dat ik iets voor mijn club heb kunnen betekenen, ook al heeft het minder lang geduurd dan ik had gehoopt. Zou ik het opnieuw doen? Misschien dat ik toch eerst de voor- en nadelen tegen elkaar zou afwegen in plaats van opnieuw zonder nadenken ‘ja’ te zeggen. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer. Ik blijf in ieder geval supporter van Anderlecht, de club waar ik in 1973 verliefd op ben geworden door Robbie Rensenbrink. Dat zal nooit veranderen.”
Nutriscores en Michel-overleg
Aan het einde van de aflevering komen we nog terug op de eerste ontmoeting van Van Eetvelt met Michel Verschueren, stellen we een prijsvraag voor een gehandtekende voetbalstrip en gaan we dieper in op de nutriscores van Godfried. Muzikaal afsluiten doen we met ‘Nine Million Bicycles’ van Katie Melua. Of was het nu ‘One Million Bicycles’?
De interlandbreak komt zeker niet ongelegen voor Anderlecht. Met 13 op 18 na zes speeldagen zijn de cijfers zeker niet slecht. Maar tegen Racing Genk hervalt paars-wit weer in oude gewoontes. “Hoe is het mogelijk dat je 75 minuten lang tegen tien speelt en zo weinig kansen creëert?,” vraagt Rein zich deze week af in een nieuwe aflevering van Radio Radzinski.
Bedroevend. Echt anders kan je de prestatie van Anderlecht in de Cegeka-arena van Racing Genk niet noemen. Al na een kwartier spelen komt de vice-kampioen met tien man te staan na een rode kaart voor Bonsu Baah. En toch slaagt paars-wit er niet in om dat numerieke voordeel uit te buiten. De Limburgers zijn lange tijd gewoon de betere ploeg. “Ik was bij de rust zelfs vergeten dat we in een man-meer-situatie zaten,” zet Pico meteen de toon in deze 90ste aflevering van Radio Radzinski. Ook Rein ergert zich dood aan het spel van Anderlecht.
“Er is een totaal gebrek aan creativiteit. Flips wil ik gerust nog wat krediet geven, maar Anders Dreyer is simpelweg niet goed genoeg. Die tien transfers van Fredberg waren en zijn misschien nog altijd veelbelovend. Hij heeft de kern gespekt met een karrenvracht aan controlerende middenvelders, maar daar ligt het probleem niet. Het is op de flanken dat er nog versterking nodig is. Waar blijven die wingers? Anderlecht heeft nood aan iemand die tegen de zijlijn durft spelen en na 90 minuten kalk op zijn hielen heeft plakken.”
De flits van Amuzu en de drie fouten van Diawara
En toch is het de enige echte winger in de selechtie die na 71 minuten de wedstrijd openbreekt. Met een weergaloos afstandsschot lijkt Francis Amuzu paars-wit aan drie punten te helpen. Maar da’s buiten de late wissels van Brian Riemer gerekend. “Kijk, ik heb Diawara in de vorige aflevering de wereldkampioen verstoppertje spelen genoemd. Hij had het beter zondag nog eens gedaan. Want met drie fouten op rij ligt hij aan de basis van de late gelijkmaker. Nu goed, de goal zat er zo ook wel aan te komen,” legt Rein uit.
Hij beschouwt de ingrepen van Riemer ook als de puurste vorm van kernmanagement. “Het is duidelijk dat Diawara op termijn geen plaats meer heeft in deze ploeg. Maar als hij voor het einde van de transferperiode niet weggeraakt, dan moet je er wel mee verder tot in januari. Je moet hem dus ergens het gevoel geven dat hij er nog bijhoort.”
Het vuur van Vertonghen en zieke vogel Hans
Verder in de aflevering vragen we ons af hoeveel krediet coach Brian Riemer zal krijgen van zijn landgenoot Fredberg en gaan we dieper in op het gedrag van Jan Vertonghen. Het is hij die Bonsu Baah een rode kaart aansmeert en na affluiten neus aan neus staat met technisch directeur van Racing Genk Dimitri de Condé.
“Tjah, er zat duidelijk meer vuur dan gewoonlijk in Vertonghen. Misschien dat hij op voorhand aanvoelde dat het nodig was om de rest van de ploeg op scherp te zetten. Die fase met Baah kan je zeker zien als een vorm van matennaaien. Maar goed, dat gebeurt iedere week op een voetbalveld. Tegenover de Condé heeft hij zich al verontschuldigd op ‘X’ (voormalig Twitter, red.), dus ik denk dat we net zoals hijzelf daarmee dat incident kunnen afsluiten,” analyseert Godfried.
Afsluiten doen we met Hans Vanaken die dit weekend scoort tegen AA Gent en vervolgens de spionkop gaat uitdagen. Daarbij komt er een soort vogelgeluid uit zijn mond dat zowel Rein, Pico als Godfried nog niet dikwijls hebben gehoord. Muzikaal zou de vogeltjesdans dan ook niet misstaan om deze aflevering neer te leggen. En toch kiest Rein voor ‘Point and Kill’ van Little Sims en Obongjayar, of moeten we Adebayor zeggen?
Na vijf speeldagen staat RSC Anderlecht helemaal bovenaan het klassement. Een paar ploegen hebben wel nog een wedstrijd te goed, maar toch is het een moment om te koesteren. Dat doen we dan ook in een nieuwe aflevering van Radio Radzinski met voetbaljournalist van Het Nieuwsblad Yanko Beeckman. Voor hem is Anderlecht nog altijd een topclub. “Al zou ik paars-wit nu nog niet bombarderen tot titelkandidaat.”
Voetbaljournalist Yanko Beeckman jaagt vandaag een stroomstoot door de sportredactie van Het Nieuwsblad. Op zijn 27ste is hij nog niet eens half zo oud als ‘eminence grise’ en grote baas Ludo Vandewalle. En toch is hij aangeduid als presentator van ‘Sjotcast’. Iedere week analyseert hij in die podcast, hoe kan het ook anders, samen met Frank Raes en Franky Van der Elst zowel de Belgische als de internationale competities.
De ‘Gouden Pico’ en een ontstoken slijmbeurs
Sinds deze week is hij ook elke maandagochtend te horen op radiozender Nostalgie. Als sidekick geeft hij daar commentaar bij het afgelopen voetbalweekend, maar reikt hij ook de ‘Gouden Yanko’ uit. Die trofee is bedoeld voor iemand die zich heeft laten opmerken met een uitzonderlijke sportprestatie. Het inspireert Pico meteen om de ‘Gouden Pico’ in het leven te roepen.
Slijmbal Rein ziet in radio Nostalgie dan weer de ideale balsem voor zijn oude ziel en verklapt dat hij een grote Yanko-fan is. Reden genoeg voor Godfried om het dan zelf maar even te hebben over zijn ontstoken slijmbeurs. Die had Yanko in een ander leven misschien wel zelf kunnen verzorgen. Want na een uiteengespatte droom om zelf profvoetballer te worden, was geneeskunde studeren voor hem het logische alternatief.
Op de koffie bij Lozano
Het wordt uiteindelijk Toegepaste Taalkunde Spaans-Frans. Die studie en zijn Spaanse achtergrond komen Yanko goed van pas wanneer hij een poging doet om een interview vast te leggen met Juan Lozano.
‘El Rey’ was een van de meest begaafde voetballers van zijn tijd. Hij draagt tussen 1983 en 1985 het truitje van Real Madrid en speelt in totaal vijf seizoen voor Anderlecht. Op 12 april 1987 maakt Ivan Desloover met een horrotackle zo goed als een einde aan de carrière van de Spanjaard.
‘Met Léoni komt de beste transfer uit 1B’
Genoeg nostalgie dan, zelfs voor Yanko. Want na lang wachten heeft sportief directeur Jesper Fredberg maar liefst tien transfers uit zijn mouw geschud. En daar zijn met Dolberg en Delaney twee landgenoten van de Deen bij. Die weten net zoals de Fransman en look-a-like van Peter Verbeke Alexis Flips te overtuigen. Al is de beste transfer voor iedereen aan tafel er eentje waarvoor niets betaald is.
“Met Théo Leoni heeft het park een nieuwe chouchou. Die gaat er volgens mij nooit meer uit,” is Rein stellig. Beeckman ziet in hem dan weer een nieuwe Olivier Deschacht. “Daarmee wil ik zeggen dat hij wel eens heel zijn leven bij Anderlecht zou kunnen blijven. Omdat de clubliefde bij hem simpelweg nog groter is dan bij de rest van de kern. Dat merk je ook in zijn interviews na de wedstrijd.”
Minder lovende woorden zijn er van Rein voor Luis Vázquez. “Die kan volgens mij gewoon niet voetballen. Een vriend van mij denkt dat hij zelfs geen enkele goal zal maken voor Anderlecht. Da’s overdreven en daarom ben ik met die kerel ook een weddenschap aangegaan. Als hij toch scoort geeft hij een rondje in een café naast het stadion, anders moet ik aan het einde van het seizoen verkleed naar de wedstrijd.”
Beeckman wil hem niet meteen afbranden, maar stelt zich wel vragen bij de transferprijs. “Vijf miljoen euro voor een tweede spits is toch wel bijzonder veel. Daarmee kan je volgens mij beter iemand anders halen voor posities waar nog bloedarmoede is.”
Voor de laatste Radio Radzinski van het seizoen heeft komiek Erhan Demirci zijn goede vriend Hendrik Van Crombrugge meegenomen. Twee uur lang maken ze samen met Godfried, Rein en Pico nog eens de balans op van het paars-witte voetbalseizoen. “Alles na Kompany ging sowieso een downgrade zijn en da’s ook gebleken. Maar eerlijk is eerlijk: Felice had hele grote schoenen om te vullen en onze kern was niet volwassen genoeg om daarmee om te gaan.”
‘Keepers zijn geen voetballers’. Het is een eeuwenoud cliché, maar niet eentje dat van toepassing is op Hendrik Van Crombrugge. Want de doelman van Anderlecht heeft goede voeten en die had hij al van voor zijn komst naar het Lotto Park.
“Veel mensen denken dat ik heb leren uitvoetballen onder Kompany, maar het is juist andersom. Vince heeft mij weggeplukt bij Eupen omdat ik van achteruit kan opbouwen.”
Tandem met twee prinsen rijdt zich stuk
In de zomer van 2019 is Vince The Prince nog speler-trainer in Anderlecht. “In dat concept heb ik eigenlijk nog nooit geloofd. Op zo’n niveau kan dat gewoon niet werken. Je kan niet 100 procent met je lichaam bezig zijn en dan nog eens de buitenwereld toespreken en tactische plannen bedenken.”
Het verhaal duurt dan ook niet bijzonder lang, want in oktober komt Frank Vercauteren de rangen versterken. Maar tussen de twee prinsen van het Astridpark botert het niet. “Ach ja, Kompany was op dat moment nog een coach met een bijzonder romantische visie over voetbal. Frank was realistischer ingesteld en dat botste natuurlijk. Een echte vete zoals dat toen is neergeschreven was er wel niet.”
Godfried wil weten of er eigenlijk iemand is die kan doordringen tot Kompany en hem van gedachten kan doen veranderen. “Moeilijk, ik denk dat enkel Jelle ten Rouwelaar (keeperstrainer, red.) en Craig Bellamy (assistent, red.) echt op hem konden inpraten. Da’s ergens ook zijn sterkte. Hij wil enkel afgerekend worden op wat hij zelf heeft mogen beslissen. Een clash met het bestuur was op termijn dan ook onvermijdelijk.”
Van aanvoerder tot bankzitter
Ondanks een derde plaats in de competitie en een bekerfinale scheiden de wegen van Kompany en Anderlecht aan het einde van vorig seizoen. Voor Van Crombrugge gaat het vanaf dan bergafwaarts. “De sfeer in de groep in september was echt dramatisch. Heel wat jongens wilden weg, maar konden geen transfer versieren. Ik heb mijn makelaar toen ook de opdracht gegeven om de markt wat af te schuimen, maar er is niets uit de bus gekomen.”
Felice Mazzù als vervanger van Kompany blijkt bovendien een totale miscast te zijn van voorzitter Wouter Vandenhaute. “Alles na Kompany ging sowieso een downgrade zijn en da’s ook gebleken. Onze harde schijf was echt gewist na zijn vertrek. Maar eerlijk is eerlijk: Felice had hele grote schoenen om te vullen en onze kern was niet volwassen genoeg. Hij heeft een lossere stijl en daar was onze groep niet op ingesteld.”
De Italo-Belg zingt het dan ook niet lang uit bij de recordkampioen. De Deen Brian Riemer is zijn opvolger. “Hij gaf me in het begin nog vertrouwen, maar ik voelde dat er aan de poten van mijn stoel werd gezaagd. Bart Verbruggen heeft ook ongelooflijk veel talent, dus ik wist dat het niet lang meer ging duren vooraleer ik mijn plaats zou moeten afstaan.”
De manier waarop dat gebeurd is, heeft wel veel pijn gedaan. “Ik heb altijd met veel overtuiging woordvoerder gespeeld voor een club die volledig de weg kwijt is. Als je dan zo wordt behandeld slaat dat een diepe wonde. Maar goed, dat wordt langzaam een litteken waar je mee moet en kan leven,” sluit Van Crombrugge deze Radio Radzinski af. Muzikaal doet hij dat met ‘1 Op Een Miljoen’ van Metejoor.
Het is eind april en het seizoen van Anderlecht zit erop. De balans oogt bijzonder mager. Het is al sinds 1937 geleden dat paars-wit de voetbaljaargang nog eens is geëindigd op een elfde plaats. In een nieuwe Radio Radzinski zoeken Rein, Pico en Godfried uit hoe het zover is kunnen komen.
Gelaten, maar zonder echt over te lopen van frustratie. Dat is het gevoel waarmee Pico, Rein en Godfried zondag het Lotto Park zijn buitengewandeld na de thuisnederlaag tegen KV Mechelen. Er stond nochtans heel wat op het spel. Want met een zege was er nog een waterkans voor Anderlecht op het laatste ticket voor Play-off II en dus Europees voetbal volgend seizoen.
Maar een sterke Rob Schoofs besliste daar anders over. Ook al omdat de heropleving van de thuisploeg na de rust van korte duur was. Ach ja, zelfs een overwinning had niet volstaan. Cercle veroordeelde Zulte-Waregem tot degradatie en mag zich verdiend opmaken voor een krachtmeting met AA Gent, Standard en Westerlo.
Kroniek van een aangekondigd falen
Anderlecht eindigt het seizoen zo op een elfde plaats, de slechtste eindklassering sinds 1937. Dat hoeft volgens het panel niet te verbazen. Het is de kroniek van een aangekondigd falen dat begint bij het ontslag van Vincent Kompany.
Na een derde plaats en een bekerfinale vorig seizoen wordt 'Vince The Prince' de laan uitgestuurd. Zijn vervanger luistert naar de naam Felice Mazzù. Die houdt het uit tot net voor de start van het WK. Voorzitter Wouter Vandenhaute houdt dan een persconferentie om de gemoederen te bedaren, maar dat lukt niet.
De mediamagnaat predikt de grote cultuuromslag en spreekt de volgende profetische woorden uit: 'Het kan altijd nog slechter. Zo is het in het leven en zo is het in de sport'. En zo geschiedde. Want na een korte passage van Robin Veldman als T1, slagen ook de nieuwe coach Brian Riemer en sportief directeur Jesper Fredberg er (voorlopig) niet in om het tij te keren. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat zij wel nu pas tijd krijgen om echt te bouwen aan een competitieve kern.
Vandenhaute heeft al heel wat tijd gehad. Daarin heeft hij niet alleen Kompany aan de deur gezet. Hij bedankte ook zijn rechterhand Peter Verbeke voor bewezen diensten en liet het hoofd van de jeugdopleiding Jean Kindermans weten dat hij niet meer welkom is op Neerpede. Il faut le faire.
En dan hebben we het nog niet gehad over het vernietigende HUMO-artikel van Jan Hauspie. Daarin wordt de ondertussen niet-uitvoerende voorzitter weggezet als een tiran en komen we te weten dat hij en zijn vrouw Catherine Van Eylen allebei factureren aan nv Huppeldepup die ze zelf hebben opgericht.
Anderlecht never dies
En toch blijven we positief. Want verder in de aflevering proberen we al te denken aan volgend seizoen. Wie moet er komen? En wie zoekt beter andere oorden op? Pico en Rein wikken en wegen hun antwoorden. Helemaal aan het einde doen we nog een verhaal uit de doeken over 'The Masked Finger'. Muzikaal afsluiten doen we met 'On Melancholy Hill' van Gorillaz.
Europees succes boeken. Aad de Mos weet hoe dat moet. In 1988 wint hij als trainer van KV Mechelen Europacup II en in 1990 staat hij als coach van Anderlecht nog eens in de finale van datzelfde toernooi. 33 jaar later kan paars-wit daar een vervolg aan breien als het doorstoot naar de eindstrijd van de Conference League. “Maar ik zie het niet gebeuren. Ze kunnen donderdag zomaar drie goals om de oren krijgen van AZ,” zegt hij in een nieuwe aflevering van Radio Radzinski.
Hij mag vandaag dan al 76 jaar oud zijn, het voetbal laat Aad de Mos nog altijd niet los. “Heb je die actie van Mika Godts op training bij Ajax gezien? Da’s wel de moeite.” Van de jeugdreeksen van de topclubs in Nederland tot de leukste affiches op de internationale voetbalkalender. De besnorde Hagenees volgt het allemaal, al woont hij vandaag wel in Eindhoven.
Voetbaldier Constant en golfstok Roger
Tussen 1989 en 1992 staat de Mos als coach aan de zijlijn bij Anderlecht. Hij heeft er bijzonder goede herinneringen aan en al zeker aan de man van wie het stadion de naam draagt.
“Constant was een echt voetbaldier. Ik heb hem dan ook heel hoog zitten. Het gebeurde wel vaker dat ik tot laat ’s avonds met hem zat te ouwehoeren over voetbal. Hij kende er ook echt iets van, wat ook logisch is aangezien hij zelf nog bondscoach is geweest.
“Voor elke wedstrijd ging ik langs in zijn bureau en dan vroeg hij mij ‘de feuille’ van de match (het wedstrijdblad, red.). Dan bekeek hij aandachtig alle namen die erop stonden. Meestal kon hij zich vinden in de opstelling, maar soms had hij zijn bedenkingen. Zo heb ik ooit eens Danny Boffin tegen zijn voet laten spelen en daar was hij niet voor te vinden. Maar na de match is hij mij wel komen feliciteren met de overwinning. Daar heb ik bijzonder veel respect voor.”
Zoon Roger Vanden Stock neemt in 1996 de fakkel over. Maar daar kijkt de Mos helemaal niet naar op. “Die twee zijn dag en nacht verschil. In tegenstelling tot zijn vader kende Roger werkelijk niets van voetbal. We noemden hem de golfstok, omdat hij daar meer mee bezig was dan met voetbal.”
Slachtpartij in Göteborg en titelgeluk in een drakenjas
In 1990 bereikt de Mos de finale van de Europacup II. Tegenstander is Sampdoria met speerpunten Roberto Mancini en Gianluca Vialli. “Hoh, jongens. Dat was echt een slachtpartij. Ik denk dat al die Italianen toen gedrogeerd waren. Zoveel doodschoppen heb ik nog nooit gezien.”
Er wordt uiteindelijk met 2-0 verloren en de Mos krijgt achteraf kritiek voor de late invalbeurten van Luc Nilis en Luis Oliveira. En daar heeft hij nog altijd geen spijt van. “Jankovic mist twee minuten voor affluiten een enorme kopbalkans voor een leeg doel. Als ik geweten had dat hij die zou missen, dan had ik ze misschien vroeger ingebracht. Maar anders niet.”
Anderlecht voorbij AZ?
33 jaar na de finale tegen Sampdoria maakt Anderlecht dit seizoen opnieuw kans om de eindstrijd van een Europees toernooi te spelen. Donderdag speelt het in Alkmaar de terugwedstrijd in de kwartfinales van de Conference League tegen AZ. Het start daarin met een mooie 2-0-voorsprong, maar dat zal volgens de Mos niet genoeg zijn.
“Ik zie het niet gebeuren. Ze kunnen er zomaar drie goals om de oren krijgen,” voorspelt de Mos. Pico, Rein en Godfried hebben wel vertrouwen in een goede afloop. Ze beseffen dan ook dat het winnen van de Conference League niet langer een mooie bonus is, maar eerder noodzakelijke levenslijn. Helemaal aan het einde maken we nog de winnaar van het pretpakket uit de fanshop van KVC Westerlo bekend. Muzikaal afsluiten doen we met ‘Multicolor’ van Son Mieux.
0:000:00
Wij gebruiken cookies voor advertenties en statistieken. Privacybeleid