Laatste aflevering:12 apr 2023 – #85 Radio Radzinski met Bart Goor: over Aimé Antheunis, twee Kuipen en Duitse aerobic
Radio Radzinski
De podcast over RSC Anderlecht, de grootste voetbalclub van België. Pico, Bram, Jordy, Thibaut en Godfried nemen je mee in de paars-witte voetbalactualiteit. Soms met een gast, maar altijd met bier en een korreltje zout.
Bart Goor zal door iedereen met een paars-wit geheugen altijd herinnerd worden als de voetballer die bij paars-wit zo vaak de linkerflank heeft afgedweild. Maar hij is ook de auteur van enkele historische doelpunten zoals de 2-0 in het Champions League-duel tegen Real Madrid in 2001. “En dat terwijl ik als looptype nooit had gedacht ooit voor Anderlecht te kunnen spelen,” zegt hij in een nieuwe aflevering van Radio Radzinski.
Vijftien jaar na zijn laatste match voor Anderlecht, draagt Bart Goor paars-wit nog altijd in zijn hart. Maar als assistent-trainer van Westerlo was er afgelopen weekend geen plaats voor nostalgie. Want beide clubs strijden dit seizoen tegen elkaar om een felbegeerd plaatsje in Play-off II.
De transformatie van FC Buul in Olen
“Natuurlijk is het speciaal om terug te keren naar het Astridpark. Ergens is het wel vreemd dat we vandaag concurrenten zijn. Anderlecht heeft het moeilijk, maar ik ben er zeker van dat ze er opnieuw bovenop zullen komen. Dat wens ik ze ook toe, zolang Westerlo natuurlijk zelf in de top-8 eindigt."
Het loopwonder is 8 jaar oud wanneer hij zijn eerste stappen zet op een voetbalveld. En dat bij godbetert FC Buul in Olen. Godfried weet daar enkel de zoo staan en da’s in zekere zin ook het lot geworden van de jeugdclub van Goor. Want anno 2023 rollen er geen ballen meer over het gras, maar wel trouwe viervoeters die ingeschreven zijn bij hondenclub ‘het Hondekliekske’.
Talisman Aimé Antheunis
Het is Verbroedering Geel dat Goor wegplukt bij Buul en al snel steekt hij er met kop en schouders bovenuit. Het levert hem in 1996 een transfer op naar Racing Genk. Hij krijgt er meteen het vertrouwen van coach Aimé Antheunis en bedankt hem met maar liefst 18 doelpunten. “Aimé is bijzonder belangrijk geweest in mijn carrière. Onze paden hebben elkaar regelmatig gekruist. Hij was een beetje mijn talisman. Soms ben ik hem gevolgd, maar evengoed is hij mij achterna gegaan.”
Dat is het geval in 1999, wanneer Antheunis na het kampioenenjaar met Genk zijn krabbel zet onder een contract bij Anderlecht. Op dat moment speelt Goor al twee jaar bij paars-wit.
“Na mijn goede eerste seizoen bij Genk, ben ik opgebeld door Anderlecht. Dan twijfel je niet, want het is en blijft de grootste club van België. En dat terwijl ik als looptype nooit had gedacht ooit voor Anderlecht te kunnen spelen. Want zo’n soort voetballers komen eerder bij ploegen als Club Brugge terecht.”
Het is wel pas na de komst van beschermengel Antheunis dat de mayonaise pakt. Goor verovert twee keer de landstitel en speelt een fenomenale Champions League-campagne met een doelpunt tegen Real Madrid als kers op de taart. “Ja, dat blijft toch het mooiste wat ik tot nog toe in mijn voetbalbestaan heb meegemaakt. Het enige jammere is dat ik er misschien te weinig van genoten heb.”
Van De Kuip naar ’t Kuipje
Na de successen met Anderlecht verkast de linksbuiten naar het buitenland. Eerst volgt een avontuur bij Hertha Berlijn en daarna een mooi seizoen bij Feyenoord. Maar Goor wil altijd en overal voor de prijzen spelen. En dus keert hij terug naar Anderlecht. Daar zal hij uiteindelijk nog twee titels en een Beker van België aan zijn palmares toevoegen.
In 2008 krijgt hij een mooi afscheid bij Anderlecht, maar voelt hij dat de tank nog niet leeg is. Hij trekt naar Germinal Beerschot en vervolgens Westerlo. Daar staat hij vandaag zij aan zij met coach Jonas De Roeck. Pico vraagt zich af of die iets heeft opgepikt van zijn tijd bij Anderlecht. “Ik denk dat elke trainer van overal wel iets meeneemt en dat zijn zeker niet alleen de goede dingen."
Nieuwe prijsvraag
Helemaal aan het einde van de aflevering stellen we nog een nieuwe prijsvraag voor een pretpakket uit de fanshop van Westerlo. Muzikaal afsluiten doen we met 'Leef' van André Hazes Junior.
Sportadvocaat Sébastien Ledure is te gast in een nieuwe aflevering van Radio Radzinski. Daarin blikken we terug op vijf jaar ‘Operatie Propere Handen’ en bespreken we het tot nog toe moeilijkste dossier uit zijn carrière: de comeback van Romelu Lukaku bij Inter. Maar wanneer keert ‘Big Rom’ terug naar Anderlecht? En heeft hij een mening over hoe de club de afgelopen jaren is bestuurd? “Die heeft hij zeker, al houdt hij die denk ik liever voor zichzelf uit liefde voor het instituut.” Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig.
Sébastien Ledure heeft sympathie voor Anderlecht, maar vooral een passie voor voetbal in het algemeen. Als kind raakt hij in de jaren ’80 begeesterd door de fluwelen techniek van Frank Vercauteren, het torinstinct van Erwin Vandenbergh en de onverzettelijkheid van Per Frimann. En toch is het niet voetbal, maar wel tennis en basket die hem als advocaat de eerste stappen doen zetten binnen de sportwereld.
Ledure trekt de grote plas over en leert binnen de Amerikaanse sportindustrie de kneepjes van het vak kennen. Daarna wordt hij managing partner bij het advocatenkantoor Cresta. Met Justine Henin wacht meteen een eerste grote naam. Maar al snel komen er naast de vrouw met de mooiste eenhandige backhand in de geschiedenis van het spelletje ook voetballers bij.
‘Operatie Propere Handen’…
Al was dat aanvankelijk niet het plan, want de sportadvocaat heeft lang zijn bedenkingen gehad bij de manier van werken binnen het voetbal. Wanneer op 10 oktober 2018 de bom ontploft en de schandalen naar buiten komen met ‘Operatie Propere Handen’ is hij dan ook niet verbaasd.
“Ik heb in de jaren daarvoor verschillende bizarre dingen gezien. Heel wat mensen hielden er praktijken op na die niet door de beugel kunnen. Van enig normbesef was bij sommige mensen in het voetbal lange tijd geen sprake.”
Ondertussen zijn we bijna vijf jaar verder en gaat het volgens Ledure de goede kant uit. “De broodnodige mentaliteitswijziging is er voor een groot deel gekomen. Maar we moeten daar natuurlijk niet flauw over doen: voetbal is en blijft een money game.”
Romelu Lukaku in de cockpit
Bij Cresta waken ze erover dat iedere cliënt zelf zijn eigen pad kan uitstippelen. “Vroeger werd de carrière van een speler vaak gestuurd door de makelaar. En die neemt soms ook de belangen van de club waar. Da’s een ongezonde situatie waar wij niet aan meedoen. Wij stellen de speler voorop en werken enkel voor de speler zelf.”
Uiteindelijk is het de moeder van Lukaku die na enkele slechte ervaringen komt aankloppen bij Cresta. “En daar waren we heel blij om. Romelu is een fantastisch warme mens en iemand die bezeten is van het spelletje. Toen hij aan het einde van vorig seizoen wilde terugkeren naar Inter wisten we dat het moeilijk zou worden. Maar uiteindelijk is het na lang onderhandelen toch gelukt.”
'Big Rom' heeft al laten weten ooit weer voor Anderlecht te zullen spelen. Het is nog maar de vraag of zijn jeugdtrainer en vriend Jean Kindermans dan nog op de academie zal rondlopen. “Ik was toch wel even geschrokken toen ik hoorde dat hij moest vertrekken. Samen met Vincent Kompany zijn het in ieder geval twee mensen waar Romelu het diepste respect voor heeft.” Op de vraag of Lukaku ook een mening heeft over de manier waarop de club de laatste jaren geleid is, antwoordt Ledure vastberaden. “Die heeft hij zeker, maar uit liefde voor het instituut houdt hij die denk ik voor zichzelf.”
dEUS en de cabrio van Pico
Verder in de aflevering heeft Godfried nog een vraag over de nieuwe auto van Pico. Die ruilde onlangs zijn Toyota Starlet in voor een cabrio RAV 4. Het is nog niet duidelijk of dat een verbetering is. Oordeel hieronder vooral zelf. Muzikaal afsluiten doen we met ‘1989’ van dEUS.
In 2011 wordt David Hubert als aanvoerder landskampioen met Racing Genk aan de zijde van Kevin De Bruyne, Thibaut Courtois en jawel, Anthony Vanden Borre. Vandaag is hij de ervaren gids van de Futures van Anderlecht. Daarover vertelt hij deze week in een nieuwe Radio Radzinski. "Ik heb lang nagedacht om de stap te zetten, maar ik ben al een tijdje bezig met mijn toekomst en zie het als de ideale overgang naar het trainerschap."
Amper een handvol voetballers kunnen zeggen dat ze samen op een veld hebben gestaan met Kevin De Bruyne, Thibaut Courtois en Anthony Vanden Borre. Nog veel minder kunnen vertellen dat ze hun aanvoerder zijn geweest en samen kampioen van België zijn geworden. David Hubert is er daar een van en dat al een paar maanden na zijn 23ste verjaardag.
Frank Vercauteren, de stille genieter
Architect van het hele gebeuren is Frank Vercauteren. Maar die komt niet meteen mee feestvieren, want dat zit niet in zijn aard. “We hebben hem toen echt naar de supporters moeten slepen, want hij staat niet graag in de belangstelling. Maar het was natuurlijk ook zijn succes,” vertelt Hubert. Rein wil meteen weten hoe groot het verschil is tussen de trainer Vercauteren en de man die we zien in de media.
“Ik snap waarom je die vraag stelt, maar ik kan niets slecht over hem vertellen. Toen hij in december 2009 overnam heeft hij in het begin weinig gezegd. Hij wou eerst alles observeren. Aanvankelijk kreeg ik weinig speelminuten. Ik ben dan bij hem gaan aankloppen en gevraagd om een kans om mij te kunnen bewijzen. Die heb ik gekregen en met beide handen gegrepen. Want in het jaar van de titel stond ik zo goed als altijd in de basis.”
Gidsen als overgang naar het trainerschap
De carrière van Hubert neemt daarna geen hoge vlucht. Onder andere door een buikspierblessure verdwijnt hij uit de ploeg. En na passages bij tal van Belgische eerste- en tweedeklassers, komt hij begin dit seizoen terecht bij de beloften van Anderlecht, beter bekend als de Futures.
“Da’s een weloverwogen beslissing geweest, ook al weet je dat het vrijwel zeker het einde van je carrière op het hoogste niveau betekent. Maar ik ben al een tijdje bezig met mijn toekomst en zie het als de ideale transitie naar het trainerschap. Mijn UEFA A-diploma heb ik al een tijdje op zak.”
Binnen de Futures is er een groot verloop van personeel. Heel wat spelers trainen vaak mee met de eerste ploeg, of vertrekken naar een ander team. “Het is inderdaad niet zo eenvoudig om op elkaar ingespeeld te geraken. Maar dat hoort er nu eenmaal bij.” Op de koop toe wordt coach Robin Veldman na het ontslag van Felice Mazzù gevraagd om de staf van de A-ploeg te versterken.
“Da’s een heel moeilijk moment geweest. Maar we hebben dat als team goed opgevangen. Met Guillaume (Gillet, red.) staat er nu iemand aan het roer met andere kwaliteiten dan Robin. Ik probeer hem zoveel mogelijk bij te staan waar ik kan. Da’s denk ik ook een beetje de bedoeling als ervaren gids binnen de ploeg.”
Verder in de aflevering hebben we het nog over de ontbolstering van Bart Verbruggen in doel en gaan we dieper in op de ideale positie van Noah Sadiki en het potentieel van Lucas Stassin. Eindigen doen we met de winnaar van de garnaalkroketten bij Je m’en Fish.
Sarà en AC Milan
De muzikale aflsluiter van deze aflevering is ‘Sarà perché ti amo’ van Ricchi E Poveri. En daar hangt een bijzonder verhaal aan vast. “Het wordt in Italië vaak gedraaid voor of na een match. Vooral bij AC Milan is het een hit. Ze hebben er daar een eigen versie van gemaakt waarin een paar steken worden uitgedeeld aan Juventus. Heel het stadion zingt dan mee en da’s echt indrukwekkend.”
Op 30 augustus 2009 bereikt de rivaliteit tussen Anderlecht en Standard een absoluut hoogtepunt, of moeten we zeggen triest dieptepunt. In een beladen wedstrijd breekt Axel Witsel met een doodschop het been van de paars-witte cultheld Marcin Wasilewski. Coach Ariël Jacobs laat Tom De Sutter in minuut 33 invallen voor de doormidden getrapte Wasyl. 'Sinds die dag kleeft er aan Axel Witsel een imago van vuile klootzak. En ik moet toegeven dat ik het zelf ook nog altijd moeilijk heb om dat beeld los te laten."
Tom De Sutter is een zondagskind. En dat mag je voor een keer letterlijk nemen. Want de Gentenaar schippert in zijn jeugd op de zevende dag tussen de lokalen van de Chiro en het voetbalveld. Maar uiteindelijk wint koning voetbal het pleit. De Sutter trekt op 16-jarige leeftijd naar Club Brugge. Rein, Pico en Godfried vinden dat een vreemde keuze voor iemand die dan al veel sympathie heeft voor Anderlecht.
En die kan hij ook niet wegsteken. Zo durft hij het aan om op de bank eens een paars-witte sjaal te dragen onder zijn blauw-zwarte traingingsvest. "Ja, ik heb die ook eens bovengehaald wanneer de scheidsrechter in een match tegen Anderlecht onterecht een strafschop tegen hen had gefloten. Dat was niet zo slim en dat heeft een steward mij toen ook meteen duidelijk gemaakt."
Bromance met Stijn De Smet en bh's zoeken op de zeedijk
Het voorval zit er voor niets tussen, maar doorbreken bij Club Brugge lukt niet. De Sutter komt terecht in de derde klasse bij KM Torhout. Zijn voetbalcarrière op het hoogste niveau hangt aan een zijden draadje, tot Cercle Brugge hem in 2006 een reddingsboei toewerpt. Vooral in het tweede seizoen onder trainer Glen De Boeck groeit de spits uit tot een van de revelaties van onze competitie. Samen met partner in crime Stijn De Smet speelt groen-zwart iedereen van het kastje naar de muur.
Cercle eindigt dat seizoen uiteindelijk op een knappe vierde plaats. En dan mag je het al eens gaan uitleggen in een tv-studio. Zowel De Sutter als De Smet worden uitgenodigd in het programma 'De Laatste Show' met Frieda Van Wijck. Maar tot een echt vlot gesprek komt het niet. Zelfs wanneer Van Wijck een verhaal oprakelt over bh's verzamelen op de zeedijk als teambuildingsactiviteit blijft het allemaal redelijk gênant.
Testwedstrijden = vechtwedstrijden en de horrortackle op Wasyl
De goede prestaties van De Sutter worden niet alleen opgemerkt door de redactie van 'De Laatste Show'. In 2009 trekt Anderlecht aan zijn mouw en tekent hij een contract voor 4,5 jaar in het Astridpark. Het is voor De Sutter het begin van een bewogen periode met een paar hoge pieken, maar vooral diepe dalen. De testwedstrijden tegen Standard voor de landstitel in zijn eerste seizoen zijn daar een goed voorbeeld van.
"Ik herinner mij dat doelman Sinan Bolat op een bepaald moment Mbark Boussoufa bijna knock-out slaat. Het waren echt vechtwedstrijden die mij jammer genoeg geen eerste titel hebben opgeleverd."
En dan moet het absolute dieptepunt nog komen. De rivaliteit tussen Standard en Anderlecht groeit naar een ongekende hoogte op 30 augustus 2009. Dan staan beide ploegen aan het begin van een nieuw seizoen opnieuw tegenover elkaar in het Constant Vanden Stockstadion.
In minuut 32 slaat het noodlot toe, wanneer Axel Witsel met een horrortackle Marcin Wasilewski onder de graszoden trapt. Resultaat: een open beenbreuk en een maandenlange revalidatie voor de Pool. Coach Ariël Jacobs wisselt hem voor...Tom De Sutter.
"Sinds die dag kleeft er aan Axel Witsel een imago van vuile klootzak. En ik moet toegeven dat ik het zelf ook nog altijd moeilijk heb om dat beeld los te laten. Als je tijdens de rust een beer als Wasyl hoort kermen van de pijn, dan weet je dat die eigenlijk zo goed als ondraaglijk moet zijn."
Collega-reporter bij La Dernière Heure Yves Taildeman volgt paars-wit al 27 jaar op de voet. Hij is een vat vol anekdotes en daarover vertelt hij maar al te graag in deze Radio Radzinski. Maar als het over Jan Hauspie gaat, dan wordt er niet gelachen. "Ik wik en weeg nu al zo hard mijn woorden. Als het tot een veroordeling van Hauspie komt, dan vrees ik dat clubs in de toekomst nog minder zullen toelaten."
Yves Taildeman droomt er al op jonge leeftijd van om sportjournalist te worden. Maar hoe begin je daaraan? Wel, voor Yves door op een blauwe maandag naar een open training van de Rode Duivels te trekken op het oude oefencomplex in Kraainem. Daar spreekt hij aan de zijlijn een paar journalisten aan met de vraag wat ze allemaal aan het doen zijn.
De zeep van Babayaro
Een van die ontmoetingen draait uit op een sollicitatiegesprek. Een reporter van Gazet van Antwerpen vertelt hem dat ze bij de krant nog iemand zoeken om Anderlecht te volgen. En zo geschiedde. Niet veel later mag hij op de koffie bij Roger Vanden Stock en Michel Verschueren.
Het is een van de vele anekdotes die in deze aflevering de revue passeren. Zo heeft Taildeman ook bijzondere herinneringen overgehouden aan Celestine Babayaro. De Nigeriaan maakt tussen 1994 en 1997 het mooie weer als linksback in het Astridpark.
Wanneer Yves hem op een dag mag interviewen ziet hij plots dat zijn balpen is uitgelopen in zijn broekzak. Maar Babayaro schiet hem meteen te hulp. "Kom mee naar mijn appartement. Ik heb thuis nog wat straffe Nigeriaanse zeep liggen. Er zal van die vlek niets meer overblijven." Maar niets is minder waar. "Het was misschien een beetje beter, maar meer ook niet," zegt Taildeman met een glimlach.
Het bronnengeheim van Hauspie
Met een sportjournalist in huis, kan je natuurlijk niet anders dan ook even de laatste ontwikkelingen in de zaak-Hauspie bespreken. Op 20 maart mag Jan Hauspie zich een eerste keer voor de rechtbank gaan verantwoorden voor zijn vernietigend artikel over het Anderlecht-bestuur in weekblad HUMO.
"Ik wik en weeg nu al zo hard mijn woorden. Als het tot een veroordeling van Hauspie komt, dan vrees ik dat clubs in de toekomst nog minder zullen toelaten. Het is een beetje goedkoop van Anderlecht om meteen te dreigen met een rechtszaak. Ach ja, de tijden zijn veranderd. Vroeger had ik van 95 procent van de selectie de gsm-nummers. Dat is vandaag ondenkbaar."
Hauspie zal zich hoogstwaarschijnlijk achter zijn bronnengeheim verschuilen. En dat kan Taildeman wel begrijpen. "Je kan die mensen niet on the record laten getuigen. Dan kunnen ze zichzelf op sommige plaatsen gewoon niet meer laten zien."
Op de vraag of hij met dezelfde informatie een gelijkaardig artikel zou hebben geschreven moet hij toch even nadenken. "Hoh, ik denk wel dat ik het zou durven. Maar als dat het einde van mijn carrière betekent, dan zou ik wel twijfelen."
Naar de Rue d'Aerschot met Lokomotiv Moskou
Eindigen doen we met een verhaal over de Europese wedstrijd tussen Anderlecht en Lokomotiv Moskou in 2001. Paars-wit krijgt thuis met 1-5 een pak rammel en dat willen de Moskovieten maar al te graag vieren. Op weg naar het centrum komen ze aan de City 2 Yves Taildeman tegen.
Ze vragen hem of hij geen 'girls' weet zijn. En voor dat Taildeman het goed en wel beseft is hij op weg naar de Rue d'Aerschot met vijf jongens van Lokomotiv Moskou in zijn kleine Volkswagen Golf. "Ik wil er wel bij zeggen dat ik zelf braaf naar huis ben gegaan nadat ik hen heb afgezet,"
Helemaal aflsluiten doen we met de winnaar van de Sport Super 80 en 'Flowers' van Miley Cyrus.
Voor het tweede voetbaljaar op rij boekt voetbalclub Anderlecht een operationeel verlies van zo'n 27 miljoen euro. Dat blijkt op 15 december vorig jaar al uit de gepubliceerde jaarrekening van de club voor het seizoen 2021-2022. Maar hoe moeten we die nu interpreteren? We vragen het in deze Radio Radzinski aan professor Ondernemen aan de Vlerick Business School Yannick Dillen.
Cijfers en geld, het is al wat dat telt. Zover wil professor Ondernemen aan de Vlerick Business School Yannick Dillen niet gaan. Maar dat een gezonde boekhouding essentieel is om de stabiele werking van een voetbalclub te garanderen, dat staat buiten kijf. Dillen is zelf bestuurslid bij ASV Geel dat uitkomt in de derde amateurklasse.
Jordi in de jacuzzi van Totti
Dillen voorziet de club van financieel advies en weet dat het bestuur iedere euro twee keer moet omdraaien alvorens hem uit te geven. "De energiecrisis voel je nog meer bij clubs die uitkomen in de lagere regionen van het voetbal dan in de hogere reeksen." En dus mag steraanvaller Jordi Kreydt niet langer gebruik maken van de jacuzzi. Daar hangt trouwens een bijzonder verhaal aan vast.
"Tijdens het Europees kampioenschap in 2000 was Geel de uitvalsbasis van de Italiaanse ploeg. Die hebben toen bij ons een jacuzzi geplaatst en die na het toernooi gewoon laten staan. De spelers van Geel hebben dus al meerdere keren in het bubbelbad van de Squadra Azzura gezeten. Maar nu mag het dus niet meer door de besparingen, Jordi Kreydt of niet."
Vader Marc en de dronken visser Andy
Zelf heeft Dillen nooit op hoog niveau gevoetbald. Maar de passie voor het spelletje heeft hij wel. De microbe voor het voetbal heeft hij doorgekregen van zijn vader Marc. Die was in de jaren '90 en '00 actief als coach in de lagere reeksen van het Belgisch voetbal. En niet zonder succes, want op zijn palmares prijken maar liefst vijf titels. Dat staat te lezen op zijn Wikipediapagina die zoonlief zelf heeft geschreven.
Maar vandaag is Marc op voetbalpensioen. Het enige waarvoor hij nu nog uit zijn luie zetel komt is de visvijver in de buurt. Bij Godfried schiet meteen het beeld van de dronken Ninoofse visser Andy door de hersenpan (zie video). Maar zo heftig gaat het er bij Marc niet aan toe. "Nee, de zuipbeker zal hij niet snel winnen op een viswedstrijd. Andy heeft hem volgens mij ook niet gewonnen."
'R&D' en de borrelnootjes van de Conference League
Naast Geel volgt Yannick als trouwe fan ook Anderlecht op de voet. En dus was het voor hem een kleine moeite om de jaarrekening van de club eens van naderbij te bekijken. De cijfers kleuren opnieuw groen. Da's het gevolg van een kapitaalsinjectie van een groep bevriende investeerders rond Wouter Vandenhaute en een kwijtschelding van schulden door Marc Coucke en zakenpartner Joris Ide. Maar op lange termijn is er volgens Dillen veel meer nodig om weer echt een gezonde club te worden.
Dillen ziet een oplossing in een doorgedreven 'R&D', ofwel Research and Development. "De loonmassa naar beneden halen is een ding. Maar daarnaast moet je fors investeren in je scoutingsapparaat en ervoor zorgen dat zogenaamde 'homegrown' spelers of zelf opgeleide spelers langer in het Lotto Park blijven."
Nieuwe prijsvraag en de Verschuerens
Verder in de aflevering verwijst Dillen naar de Nederlandse club Ajax met zijn Raad van Commissarissen als een voorbeeld van de ideale organisatiestructuur. In Michael Verschueren ziet hij dan weer de ideale algemeen directeur.
Helemaal aan het einde maken we de winnaar van de prijsvraag bekend en stellen we meteen een nieuwe waarmee je opnieuw een 'Sport Super 80' kan winnen. Afsluiten doen we met 'Michel' van Anouk ter ere van 'Mister Michel', ofwel de vader van Michael Verschueren voor wie Dillen een grote bewondering heeft.
"Ik denk niet dat je de perceptie over Wouter Vandenhaute nog gekeerd krijgt. En als er zondag verloren wordt van Standard, dan kan het wel eens heel woelig worden. Ik zou met mijn twee dochters dan niet in de buurt van het stadion willen zijn." Strafpleiter en Anderlecht-fan Sven Mary neemt in deze Radio Radzinski geen blad voor de mond en spreekt ook over het voorzitterschap. "Als Marc Coucke morgen belt, dan sta ik binnen het kwartier in zijn bureau."
'Ça passe ou ça casse'. Het is de manier waarop de Brusselse strafpleiter Sven Mary in het leven staat. En da's misschien ook wel nodig als je niet alleen slachtoffers maar ook criminelen moet bijstaan. De meest opvallende naam op een ondertussen bijzonder lange lijst met cliënten is ongetwijfeld die van Salah Abdeslam.
'Abdeslam is de finale van de Champions League voor advocaten'
De terrorist was mee verantwoordelijk voor de aanslagen van 22 maart in Maalbeek en de luchthaven van Zaventem. Hij was ook een van de spilfiguren in het netwerk dat in november 2015 verschillende aanslagen pleegde in Parijs, waaronder een schietpartij in concertzaal 'Bataclan'. Het onverdedigbare verdedigen. Wie wil zoiets doen? Sven Mary draait er zijn hand niet voor om en vergelijkt het zelfs met 'de finale van de Champions League voor een voetballer'.
Het maakt hem in een klap wereldbekend en tegelijkertijd berucht. En toch neemt Mary vandaag geen plaats voor de beklaagdenbox van Abdeslam tijdens het proces. Dat gaat door op de oude NAVO-site in Evere en zal nog maanden duren. "De impact op mijn directe omgeving was gewoonweg te groot. Dit kon ik mijn twee dochters gewoonweg niet aandoen," zegt Mary, die achteraf wel geen spijt heeft van de beslissing op zich om iemand als Abdeslam te willen verdedigen.
Lozano, Zetterberg en stinkende bierbekers op RWDM
Mary verdedigt vandaag dus in een rechtszaal, maar had dat net zo goed professioneel op een voetbalveld kunnen doen. Want dankzij een uitstekende linkervoet kan hij op jonge leeftijd de oversteek maken van ITNA Itterbeek naar de jeugdacademie van Anderlecht. Zijn grote held Juan Lozano speelt op dat moment in het eerste elftal van paars-wit.
Zelf doorstoten naar de A-ploeg zit er voor Mary niet in. De concurrentie is daarvoor gewoonweg te groot, net zoals het talent van de sierlijke Pär Zetterberg die bij Mary in de ploeg zit. Toch houdt hij mooie herinnenringen over aan zijn tijd op Neerpede. Dat geldt niet voor de bar bij de buren van RWDM. Daar ging hij soms met een paar ploegmaten in het weekend pinten tappen. Maar de herbruikbare bekers hebben hem voor eeuwig een afkeer van bier bezorgd.
"De gebruikte bekers werden niet onmiddelijk uitgespoeld en daarna opgeslagen in een houten cabane aan het stadion. De zon kreeg daarna vrij spel en als wij na twee weken de deur opendeden kwam er een geur vrij die er bij mij voor heeft gezorgd dat ik een levenslange afkeer heb van bier."
Mauve Malaise en voorzittersambities
Een biertje van het Brussels Beer Project zegt Mary dus niets. Het voorzitterschap van Anderlecht daarentegen wel. "Ik ben al jarenlang bevriend met Vincent Mannaert (algemeen manager van Club Brugge, red.). En als er een carrière is waar ik toch wel een beetje jaloers op ben, dan is het die van hem."
"Voorzitter worden van Anderlecht is dan ook een droom van mij. Als Marc Coucke (hoofdaandeelhouder van RSCA, red.) morgen belt, dan zal ik binnen het kwartier in zijn bureau staan. Het zou voor mij de ideale finale van mijn professionele carrière zijn."
Maar daar komt natuurlijk wel wat geld bij kijken, werpen Rein en Pico hem meteen voor de voeten. "Dat kapitaal heb ik niet, maar er zijn zeker ondernemers genoeg met een gezonde ambitie om te investeren in Anderlecht," aldus Mary, die als afsluiter nog een prijsvraag uit zijn mouw schudt voor een boek van hem.
Frank Vander linden heeft pas op relatief latere leeftijd de keuze gemaakt om zich volledig op de muziek te storten. En da's de juiste geweest. In 1992 richt hij samen met Michel De Coster de Nederlandstalige rockband 'De Mens' op. Daarmee komt er een einde aan de halve droom om het te maken als doelman bij Steenokkerzeel en Real Madrid. "De drive die ik heb om te winnen op een podium, heb ik nooit gehad op een voetbalveld," vertelt Vander linden in deze aflvering van Radio Radzinski. Al voegt hij daar meteen aan toe dat er met Anderlecht wel een band voor het leven is.
'Ergens onderweg', 'Jeroen Brouwers schrijft een boek', 'Ik dacht aan een vrouw' (zie hieronder) en natuurlijk 'Irene'. Het zijn maar enkele muzikale pareltjes die tot het muzikale oeuvre van 'De Mens' of Frank Vander linden behoren. Al moet Rein zijn kennis over de Nederlandstalige rockband wel dringend bijspijkeren. Want verder dan 'IRein' kwam hij niet. Een nieuwe bijnaam houdt hij er wel aan over.
Nestkastjes, incasseren als doelman en 'Snokkerzeel'
Frank Vander linden is een man van vele passies. Want hij verzamelt ook houten wijnkistjes om er vogelkastjes, excuseer nestkastjes, van te bouwen. Voor het begin van 'De Mens' had hij er ook al een baan als verkoper van kantoorspullen en een job als freelance muziekjournalist opzitten. Daarbovenop ambieerde hij nog een carrière als doelman van Steenokkerzeel.
Een succes is dat wel nooit geworden, met uitslagen als 20-0 tegen Meerbeek en nog een paar andere rammelingen op scheve velden in de buurt van Leuven. Er is zelfs een seizoen geweest waarin Frank met zijn ploeg maar een goal heeft gescoord. Dan weet je genoeg.
Rein fleurt helemaal op bij de verhalen over de matchen tegen 'zijn' Leefdaal. Al worden de positieve vibes wel op de proef gesteld wanneer hij over zijn grootmoeder begint. Die heeft hem ooit verteld dat ze Steenokkerzeel in de volksmond 'Snokkerzeel' noemen. Maar dat doet Vander linden af als een grove leugen. "U grootmoeder moet haar bakkes houden," tikt hij de voorzet van Rein maar al te graag binnen.
'De man van de zus van mijn moeder' en natuurlijke verwarming
Hoewel het voetbal hem nooit meer heeft gegeven dan een plaats op de bank van een derde- of vierdeprovincialer, is hij het wel altijd blijven volgen. En met voetbalclub Anderlecht heeft hij een band voor het leven. Die heeft hij volledig te danken aan 'de man van de zus van zijn moeder', beter bekend als zijn peter. Die is in lang vervlogen tijden nog kaartjesknipper geweest bij paars-wit en heeft hem de microbe doorgegeven.
Samen gingen ze naar wedstrijden kijken in het Astridpark en daar werd de kou al eens getrotseerd met een natuurlijke verwarming. Het heeft hem wonder boven wonder geen afkeer van het voetbal bezorgd. Al ziet hij zichzelf wel niet als een fanatieke supporter. "De drive die ik heb om te winnen op een podium, heb ik nooit gehad op een voetbalveld," zegt hij daarover.
David Steegen, 'Dik Lowieke' en Anatool
Verder in de aflevering hebben we het nog over zijn vriendschap met David Steegen. Want de ex-woordvoerder van de club zouden ze volgens Vander linden maar beter snel weer een job aanbieden. Pico vertelt tussendoor ook nog over zijn ervaring als Mexicaanse vogelfluisteraar tijdens het carnaval van Halle. Da's voor Frank het teken om zijn nooit uitgebrachte carnavalshit 'Dik Lowieke' te zingen.
Komen nog aan bod: de acties van harde kern BCS, het HUMO-artikel over het bestuur en de communicatie van Fredberg. Godfried haalt op het einde ook nog het interview van Het Laatste Nieuws met Marc Uytterhoeven over zijn vriend Vandenhaute aan. En we maken de winnaar bekend van de door Yves Vanderhaeghe gesigneerde strips van Jommeke met Anatool in de hoofdrol. Afsluiten doen we met 'Hallelujah' van Jeff Buckley.
Het rommelt nog altijd bij Royal Sporting Club Anderlecht. Maar dat laten we deze week voor een keer niet aan ons hart komen. Samen met oud-speler Yves Vanderhaeghe keren we terug naar het gezegende voetbalseizoen 2000-2001. Daarin slaat paars-wit de wereld met verstomming door zich in de Champions League te plaatsen voor de tweede groepsfase. Het doet dat na zeges tegen onder andere grootmacht Manchester United en PSV. Het is een memorabele campagne waarin Anderlecht ook nog de scalp pakt van Real Madrid en Lazio Roma.
Iedereen die geboren is voor 1994 kan zich de Champions League-campagne van Anderlecht in het seizoen 2000-2001 nog moeiteloos voor de geest halen. Paars-wit sluit de eerste groepsfase af als winnaar na zeges tegen onder andere Manchester United (zie hieronder) en PSV. Anderlecht overwintert zo in Europa en doet er daarna nog klinkende overwinningen bij tegen Real Madrid en Lazio Roma. Maar door twee nederlagen tegen Leeds United eindigt het sprookje vroeger dan verwacht.
'Boerenkoolvoetbal' en de cassette van Pico
Yves Vanderhaeghe maakt het allemaal vanop de eerste rij mee in wat hij zelf omschrijft als 'de beste ploeg waarin hij ooit gespeeld heeft'. Al zagen ze dat bij PSV anders. Mark Van Bommel, nu trainer bij Antwerp, maar toen aanvoerder van PSV, bestempelde het spel van Anderlecht als 'boerenkoolvoetbal'. En dat schiet in Brussel in het verkeerde keelgat. Van Bommel komt er snel op terug en weerlegt de negatieve bijklank die de uitspraak hier gekregen had. 'Ik bedoel dat ze vaak met de lange bal spelen, maar dat is ook logisch als je vooraan een spits van twee meter (Jan Koller, red.) hebt rondlopen.'
Voor Godfried, Pico en Rein zijn deze wedstrijden de reden waarom ze supporter zijn geworden van Anderlecht. Pico heeft er zelfs een paar van bewaard op VHS-cassette. Meer hipster als dit wordt het niet. Vanderhaeghe vertelt dat hij er eigenlijk allemaal te weinig heeft bij stilgestaan.
Palm in een glas Cécémel, miserie bij de Kustboys en Jean Dockx
Genieten deed Vanderhaeghe af en toe wel in café Greenpark tegenover het stadion. Het is de plek waar de ploeg verzamelde vooraleer ze op afzondering gingen in aanloop naar een wedstrijd. Vanderhaeghe maakte er van de gelegenheid gebruik om er een laatste chocomelk te drinken. Al werd er in onderling overleg met de barvrouw een Palm in het glas Cécémel gegoten. Godfried ziet er meteen een kleine tip in voor Benito Raman wanneer die de volgende keer nog eens pinten gaat drinken met de supporters.
Verder gaan we in de aflevering dieper in op de trainerscarrière van Vanderhaeghe. Die begon bij KV Kortrijk en staat na een tweede passage bij KV Oostende even on hold. Met KVO heeft hij wel nog een eitje te pellen. Want drie maanden nadat hij er aan de deur is gezet, wacht hij nog altijd op zijn ontslagvergoeding. Het is voor hem 'een duidelijk gebrek aan respect en professionalisme'. En toch keert Vanderhaeghe de voetbalwereld zeker niet de rug toe. Hij wil graag zo snel mogelijk weer aan de slag, als het kan zelfs bij Anderlecht. 'Als ik de club zou kunnen helpen in een rol als die van Jean Dockx vroeger, dan zeg ik zeker geen neen.'
Mic'd up Vertonghen en Anatool
Helemaal aan het einde van deze Radio Radzinski zijn we nog vol lof over de manier waarop Jan Vertonghen als coach op het veld de verdediging bij de les houdt. Dat is mooi geregistreerd door Anderlecht zelf en is te herbekijken via YouTube. Afsluiten doen we met de winnaar van de tickets voor een voorstelling van Erhan Demirci en een bijzondere nieuwe prijsvraag.
Want wie het antwoord weet op de vraag maakt kans op een strip van Jommeke met 'Anatool' in de hoofdrol, ofwel de lookalike van Yves Vanderhaeghe. En hij heeft de strip nog eens gesigneerd ook. Muzikaal gaan we eruit met 'The Only Way Is Up' van Yazz.
Een schamel puntje. Daar schiet paars-wit niets mee op in het klassement. Het hadden er tegen Antwerp wel altijd drie moeten zijn. Want zonder een oerdomme rode kaart van Benito Raman was er nog tijd zat om door te drukken. Antwerp was dan al veroordeeld tot een man minder. Ook comedian Erhan Demirci kon zichzelf wel voor de kop slaan na de dwaze actie van de spits met de ringbaard. Dat en, geloof ons, nog veel meer in een nieuwe Radio Radzinski.
Erhan Demirci ruilt op 20-jarige leeftijd het rustige Limburg in voor het drukke Brussel. Een bewuste keuze die hem mee gevormd heeft tot de comedian die hij vandaag is. Want in 2016 verwerkt hij zijn verhuis naar de hoofdstad in zijn eerste avondvullende voorstelling 'Komt Goed'.
Vraag is of het ooit nog goedkomt met Anderlecht? Erhan gelooft van wel, al voegt hij daar meteen aan toe dat de vele positiewissels en de manier waarop er de laatste maanden gecommuniceerd is wel iets weg heeft van een comedyshow.
Op cruise met Radio 2 en Galatasaray
Demirci is een alleskunner die niet alleen humor op de planken brengt, maar ook op televisie. Zo maakt hij in 2014 een reportage waarin hij zich bij iedereen gaat verontschuldigen voor de komst van de vreemdelingen naar ons land (zie hieronder). Een paar jaar later gaat hij dan weer op cruise met Radio 2. Op de boot probeert hij er de overwegend bejaarde bevolking aan het lachen te brengen en dat valt bijzonder goed mee.
Naast een passie voor acteren en stand-up comedy, heeft Erhan er ook een voor voetbal. In Turkije supportert hij voor het Galatasaray van Dries Mertens, maar hier in Brussel is het al Anderlecht wat de klok slaat. Luc Nilis is zijn grote idool en dat kunnen Rein, Pico en Godfried alleen maar toejuichen. Want iemand met een traptechniek zoals die van Nilis loopt er vandaag niet meer rond in het Lotto Park.
Een domme Raman en de bittere pil voor Van Crombrugge
Benito Raman is het alvast zeker niet. De match tegen Antwerp heeft ons wel geleerd dat de spits even snel vergeet als hij kan sprinten. Een kwartier voor affluiten pakt hij een domme tweede gele kaart, waardoor Anderlecht geen kans meer krijgt om te profiteren van de gunstige elf tegen tien situatie. Achteraf zou Raman doodleuk hebben gezegd dat hij bij het maken van de overtreding vergeten was dat hij al een gele kaart achter zijn naam had staan. 'Waar ben je dan mee bezig,' vraagt Demirci zich af.
Voor Hendrik Van Crombrugge breekt de comedian dan weer wel graag een lans. De manier waarop de keeper die jarenlang de rots in de branding was nu wordt afgeserveerd, is voor hem onmenselijk en getuigt van een gebrek aan respecte. 'Vier jaar lang heeft die alles gegeven, altijd weer een klankbord geweest. Dit is onbegrijpelijk.'
Yves en Mia, de blik van Kindermans en een nieuwe prijsvraag
Verder in de aflevering gaan we nog dieper op de ziedende blik van Jean Kindermans in de tribunes richting niet-uitvoerend voorzitter Wouter Vandenhaute (zie hieronder). En da's voor Rein meteen een goede aanleiding om nog eens te benadrukken wat voor een belachelijke term dat eigenlijk wel niet is.
Pico duikt nog in het verleden van Yves Leterme en Mia Doornaert en helemaal aan het einde stellen we een nieuwe prijsvraag waarmee je tickets kan winnen voor een voorstelling van Demirci. Afsluiten doen we met 'Changes' van 2Pac a.k.a. Barry Boubacar Copa.
0:000:00
Wij gebruiken cookies voor advertenties en statistieken. Privacybeleid